Adres onbekend,

Mijn uitnodiging voor een sessie was daar. Ik mocht mij melden rond negen uur s'morgens en zou dan instructies krijgen waar ik naar toe moest. Gekleed als een hoerig sletje, netjes glad op de gewenste plaatsen. De avond ervoor alle voorbereidingen getroffen: kleding op gezocht, uitgebreid gedoucht, geschoren, haren gewassen. Mijn verwachtingen zijn niet extreem hoog gespannen, ik voel wel de bekende 'ik heb zin' kriebel in mijn lijf.

Slapen is geen probleem, keurig op tijd word ik wakker. Nog een keer douchen, aankleden. Zwart rokje, kousen, BH, minuscuul slipje, blouse van zwart kant. Snel ontbijt en op weg. Ik weet welke in richting ik moet vertrekken. Nu toch wel de zenuwen door mijn lijf en hoofd. Het verkeer is druk en ik moet opletten. Waar kan ik bellen voor mijn laatste instructies? Nu nog niet, nu nog niet....

Op de snelweg, iets voor negen, bel ik. De instructies zijn helder maar mij totaal onbekend. TomTom is mijn redder in nood: ik rijd een parkeerterrein op om haar in te stellen. En verder rijd ik weer. Ik moet een stukje terug en al snel ben ik op totaal onbekend terrein.
Mijn zenuwen gaan mij nu ouderwets parten spelen. Wilde scenario's schieten door mijn hoofd: 'waar ga ik terecht komen? vind ik dit wel leuk? wie ga ik tegenkomen?'

Het wordt steeds bizarder: steeds als ik denk dat ik weet waar TomTom mij heen brengt, stuur zij mij een andere kant op. Uiteindelijk een woonwijk in, een woonerf op? 'Kan dit de bedoeling zijn?' Ik meld mij weer per telefoon. Er wordt bevestigd dat ik goed zit.

.....SLIK....? okay, ik krijg het exacte adres door en loop op mijn hakken, kousenbenen, te korte rokje door de woonwijk. Huisnummers tellen. Ik stop voor een huis. HIER? De instructies waren duidelijk genoeg dus hier můet het zijn. Drie diepe zuchten en ik loop naar de deur. Duw voorzichtig op de bel: alsof dat de situatie minder pijnlijk zou maken als ik totaal verkeerd zit.... De deur gaat open en er is niemand. Dus stap ik voorzichtig naar binnen, de deur sluit en mijn Meester staat achter mij.

Ik kijk om mij heen.... alsof ik in een andere wereld ben gestapt. De totale aankleding zou in een statig herenhuis niet misstaan. 'Wat is dit.....?' Er draait een film op de tv, ik hoor de dames genieten. De sfeer is bizar. Mijn Meester neemt plaats in een van de fauteuils, ik mag op mijn knieŽn ervoor: 'Ik ga hier een tijdje met je spelen'. Mijn kleding en lijf wordt gekeurd en krijgt een voldoende. Zijn hand door mijn kut, zijn vingers vervolgens in mijn mond. 'Geile natte kut'. 'Ja Meester'.

Koffie zetten en op een dienblaadje bij mijn Meester presenteren: de combinatie van torenhoge hakken, het dienblad dat aan mijn tepels hangt en mijn onvermogen om stabiel te blijven, laat me koffie morsen. Strafpunten. Dan wordt mij het zicht ontnomen en mag ik naar het toilet. Ik word er netjes heen begeleid en als ik mijn kont laat zakken voel ik iets: ik veer weer omhoog. 'ZITTEN!'. 'Ja Meester' en gedwee laat ik mijn achterwerk op de in de pot gestoken brandnetels zakken.

Ik ken het huis niet. Dat maakt geblinddoekt navigeren lastiger. De trap op naar boven, draait de trap? Ben ik er al? Uiteindelijk kom ik in de badkamer terecht en mag ik mezelf opfrissen. Ik hoor mijn Meester heen en weer lopen, spullen opzoeken, sfeer scheppen en voorbereidingen treffen. Mijn zenuwen zijn nu grotendeels weg, mijn twijfel totaal verdwenen, blijft mijn opgewonden kriebel: zťker wil ik dit!

Na een seintje en een poosje geblinddoekt wachten op handen en knieŽn in de badkamer wordt ik opgehaald. Weer navigeren door het onbekende huis. Ik word neergelegd op een bed, eagle spread vastgemaakt. Verschillende bekende en onbekende zwepen, rietjes en ander speelmateriaal wordt op mij gebruikt. Er is aandacht, warmte, pijn, er is nog veel meer genot. Mijn Meester weet mij door diepe dalen te trekken en tot grote hoogten op te zwepen. Niet klaarkomen is uiteindelijk geen optie meer. Ik vertel mijn Meester dat ik nog tien keer was gekomen, als hij tien keer was doorgegaan.

'Knap je even op' ik word losgemaakt, probeer mijn protesterende spieren onder controle te krijgen en wankel naar de badkamer. In de spiegel kijkent begrijp ik wat er wordt bedoelt: Alice Cooper is er niets bij. Na de make-up resten verwijdert te hebben, loop ik terug naar de speelkamer. Ook hier een niet alledaagse inrichting. Bed met een hemel, een behang wat in Versailles niet zou misstaan. De rollen zijn omgekeerd: ik mag aandacht geven, warmte, mijn tong gebruiken en genot geven.

Als ik denk dat het spel ten einde loopt blijk ik mij vergist te hebben: 'op je knieŽn, handen in je nek' Mijn borsten worden opgebonden, tot ze keihard voelen. 'Voorover!' Er wordt weer een dildo in mij geduwd, gevolgd door mijn Meesters hand. Grote hoogten, diepe dalen. Ik kreun, geniet, protesteer, geniet, jank, ben boos, blij, geniet, geniet, geniet......

Mijn Meester loopt om en ik moet pijpen. Diep, dieper, diepst, tot Hij zich kreunend laat gaan.

Hij nodigt mij uit, naast Hem in bed. Even bijkomen. Diep tevreden kruip ik tegen Hem aan. Warm lijf: lekker, lekker. Ik maak een opmerking over dit nieuwe onbekende adres, met de merkwaardige inrichting: 'Meesters wegen zijn ondoorgrondelijk'.

 

 ©2012 de_HeXX

Stuur de_HeXX uw reaktie: She likessssssssssssss it! ...... a lot!

 

 

back to HeXX-page