Autoritjes met jou: door Mizzbihave.

Het is een mooie dag. Een mooie, winterse dag. Een perfecte dag zelfs voor een autoritje. Niet in de laatste plaats, omdat ik van m地 werk naar huis rij en het nog vroeg in de middag is.
Het is rond het vriespunt, maar het zonnetje schijnt warm op de voorruit. Vanuit mijn ooghoek, achter m地 zonnebril langs, zie ik dat jij ook geniet. De muziek staat hard en zo nu en dan zingt 鳬n van ons een zin mee. Zo地 zin waarmee je elkaar laagdrempelig en geoorloofd laat weten wat je voor de ander voelt. Daar zijn we goed in.
Vaak genieten we op die manier van elkaar. Woordenloos kunnen we uren doorbrengen, ook als we weer eens niet van elkaar af kunnen blijven. De andere keer fluister je me de hele weg lang lieve woordjes in m地 oor en blijft het daar bij.
Meestal zien tegenliggers me met een glimlach om mijn mond achter het stuur zitten. Mijn zonnebril zorgt dan dat mijn ogen niet verraden wat er in mijn ziel omgaat. Wat zal het vandaag worden?

Je pakt m地 hand van het stuur en brengt 僧 naar je mond. Een zachte kus raakt de rug van m地 hand en daarna omsluit je hem met jouw beide handen om 僧 even op je schoot te bewaren. Een warme gloed golft door m地 arm en vloeit uit in de rest van m地 lijf. Ik voel hoe je me bekijkt en ik doe net of ik geconcentreerd aan het rijden ben. Maar inwendig ben ik alles behalve geconcentreerd. Bij elke seconde aandacht van jou, elke keer weer, heb ik moeite om helder te kunnen blijven denken. Ik ben een ster in het bewaren van m地 田ool, jij bent zelfs nog beter en misschien is dat ook wel wat ons spelletje telkens weer tot een uitdaging maakt.
Je kusjes bewandelen mijn arm, naar boven, m地 hals en m地 wang. Als ik giegel, druk je een kusje op m地 mondhoek en hoor ik je grinniken. Ik voel je zacht bijten in m地 hals. Daar moest je goed voor gaan verzitten en dat zegt me dat je er vandaag geen gras over gaat laten groeien. Zoals we elkaar soms kunnen tergen en dagenlang teasen, zo kunnen we ook onze dierlijke instincten volgen en zo heerlijk direct op ons doel afgaan.
Je hand streelt m地 gezicht en glijdt af naar m地 hals. Van daaruit daalt hij zonder pauze af naar de welving van m地 linkerborst. Je hand past er net overheen en je bevoelt me alsof je de maat neemt. Dan friemelen je vingers behendig de knoopjes van m地 blousje los. Alsof ze vanzelf open gaan, omdat jij dat wilt, zo voelt het. Als je de helften van m地 blousje open hebt gelegd, bekijk je m地 d馗ollet馥 niet alleen met je ogen, maar ook met je vingers. Je vingers bekijken de afwerking van de bh die ik draag en duwen brutaal de bandjes van m地 schouders. Om naar voren te kunnen komen, moet je je los maken uit je gordel. Ik merk dat ik opgewonden raak en verlang naar je volgende aanraking. Je buigt je schuin over me heen en begint de bolling van m地 borsten te zoenen. Al snel word je gretiger en voel ik je stoppels schuren over m地 huid. Ik kan nog maar met 鳬n hand bij het stuur, de andere leg ik tegen je hoofd en ik neem je als het ware aan mijn borst. M地 hart gaat als een razende tekeer als je ze 鳬n voor 鳬n ontbloot en gulzig je gang gaat terwijl ik uit alle macht probeer de auto recht op de weg te houden. Je bent hongerig en vlug. M地 tepels krimpen tot keiharde knoppen. Van opwinding, maar ook omdat ze nat zijn van je gekus en gelik. Even leg je je hoofd tegen me aan en ik merk dat je naar me opkijkt. Vlug kijk ik terug, ik zie je helder blauwe ogen naar me glimlachen. Dan richt ik mijn blik direct weer op de weg, bang dat ik anders af zal dwalen. Zoiezo weet ik nooit hoe lang ik precies in je ogen gekeken heb. Waren het enkele tellen, eerder een volle minuut of zelfs nog langer? Tijd lijkt niet te bestaan in het paralelle universum dat zich tussen onze wisselende blikken bevindt.
Je handen weten de weg goed en laten het geen seconde afweten. Terwijl je weer naast me gaat zitten, hebben je duim en wijsvinger de schuifsluiting van mijn broek ondertussen al open gekregen en kijk ik even vragend naar opzij. 泥it gaat toch niet? denk ik in mezelf. Jij verstond mijn gedachte en fluistert in mijn oor: 笛e zou natuurlijk door kunnen rijden, maar stoppen zal ik in elk geval niet. Ik slik en neem me voor stug door te rijden. Ik kan toch niet zomaar aan de kant gaan staan om me te laten vingeren, ookal wil ik je vingers nog zo graag. Ik rij net door een dorpje en ik durf echt niet te stoppen met de wetenschap dat ik dan niet anders meer kan dan me helemaal laten gaan. Je duwt je hand vastberaden door naar beneden, m地 broek in. En alsof ik betoverd ben, richt ik m地 billen een stukje op om je er goed bij te laten en ga vervolgens weer zitten. Hierdoor zwabbert de auto op de weg en van schrik ben ik weer helemaal alert. Dan voel ik de warmte uit jouw handpalm tussen mijn benen beginnen te gloeien. Extra gas geven moet zorgen dat ik zo snel mogelijk dit dorpje door ben. Medogenloos ben je, je wacht niet eens tot we het dorpje uit zijn. In plaats daarvan lijkt het alsof je me expres ophaast. Terwijl je met je gezicht dichterbij komt, laat je je vingers soepel tussen m地 lipjes door glijden. Je drukt ze er gewoon tussen. Veel ruimte is er ook niet en doordat het zo krap is, is de druk groter dan ik gewend ben van jouw aanraking. Hardop zit ik te hijgen. Hoe meer ik probeer ons veilig te vervoeren, hoe meer ik in vervoering raak van jouw dwingende vingers in mijn broek. Het nat stroomt steeds opnieuw toe en ik begin er enigszins gergerd van te raken. Nog geen 100 meter na het verlaten van het dorp, stuur ik trillend een parkeerhaventje langs de weg op. Ik probeer nog na te denken en netjes te parkeren, maar dat lukt niet meer. Met een schok komen we tot stilstand en dan kan ik me eindelijk laten bevrijden uit mijn krappe broek. Met een verwilderde blik maak ik me los uit mijn gordel, til ik mijn billen op, schuif m地 broek en string in 鳬n beweging tot op m地 enkels en pak je met twee handen bij je gezicht. Terwijl ik je vurig zoen, gooi ik mijn schoot open en laat me diep en stevig nemen door jouw vingers. Je gaat maar door en gaat maar door en er is geen houden meer aan. Met een diepe rauwe kreet gooi ik er uit wat jij in de afgelopen minuten hebt losgemaakt en ben ik totaal afgesloten van de rest van de wereld die aan me voorbij raast met 80 km per uur...
Er flitst van alles door mijn gedachten, beelden van jou.
Ik sluit mijn ogen en probeer op adem te komen, voordat ik weer verder rij.

In mijn wijk aangekomen, besef ik me dat ik weer terug op aarde moet komen en vlak voor de laatste bocht verzeker ik mezelf ervan dat mijn kleding doodgewoon netjes zit.
Ik rij de parkeerplaats op, zet de auto stil en draai het contact in 鳬n keer uit. Stilte. Als ik naar de lege stoel naast me kijk, zucht ik.
Hoe fantastisch de fantasie ook, wat zou het toch heerlijk zijn als ik nu m地 hand op je knie kon leggen om je te bedanken voor je o zo zinneprikkelende gezelschap. Iedere rit weer. En na een laatste tedere afscheidszoen zou ik je vragen of je er morgen weer bent.

Mizzbihave.

 

back to HeXX-page