Beelden

 

Warmte ervaar ik. Warmte en liefde. Gevoel van thuis zijn, geborgen, veilig. Totale acceptatie. Niets moet, alles mag en kan. Rust. Ik ben waardevol, jij bent waardevol. Samen maken we iets speciaals van niets. Woorden zijn amper nodig. Een aanraking en blik. Een kleine glimlach een minieme hoofd beweging. Het zit diep, dieper dan ik kon vermoeden dat zou bestaan. Koestering, vertrouwen, besef. Tijdloos. Je maakt me groot, sterk, sterker. Zelfvertrouwen. Kostbare, onbetaalbare giften; zo maar, voor mij. Wie ben ik? 
Waarom komt dit op mijn pad? 
Waaraan heb ik het verdiend?

Ik loop naar binnen, nieuwsgierig. In een catalogus heb ik al een voorproefje gezien. Maar papier is toch niet 'echt'. Achter de kassa de geijkte oudere dame met een bijzonder hoog 'kak'-niveau. Verveeld sleurt ze mijn bankpas met MJK door het apparaat en rekent met mij de helft van de toegangsprijs af. Ik kijk vluchtig even rond in de museum winkel en loop snel door naar binnen. Wat ze aanbieden is voor mij nu nog niet interessant, misschien als ik weer terug kom hier, na mijn avontuur langs de sculpturen en teksten. Jas in de garderobe, rugzakje in de kluis spullen zijn alleen maar lastig binnen.
Het is niet al te druk. De sfeer is rustig. De tegenstelling tussen het werk en het gebouw is sfeervol. Het gebouw druipt van de rijke trots van oude glorie, traditie, het ademt rijkdom en welstand. Mooi onderhouden, het voelt fijn. Het tentoongestelde werk is recent. Niet modern en abstract maar heel toegankelijk, simpel en zo dichtbij.

In de hal een levensechte circus opstelling. Op de begane grond staat een man in volle concentratie, zijn blik omhoog gericht. Op zijn schouder een steun en een paal. Hoog, hoog boven hem een dame. Haar hoofd op een miniem dopje, het is haar enige contact met hem, haar benen uit elkaar steken naar de hemel. Alle armen gespreid op zoek naar onontbeerlijk evenwicht; alle vingers iets gespreid, ontspannen maar alert. Vertrouwen. Vanaf de balustrade op de tweede verdieping kijk ik de dame bijna recht in haar gezicht. Waar hij naar boven kijkt, kijkt zij recht voor zich uit. Er is rust en vertrouwen in haar blik en lijf. Ik staar en staar ademloos naar haar. Haar borsten, zo zacht in het harde materiaal, omgekeerd naar beneden. Ze is dichtbij en zo hoog boven de grond. Concentratie, overgave, zelfverzekerd, totaal vertrouwen.

Ik zie beelden van beesten. 
Ik lach om een kat die op tafel klimt, ik lach om een kat die in zijn sprong het salontafeltje meeneemt.
De nonnetjes die samen praten, de dorpsdames die samen roddelen.
De karakteristieke koppen van Toon H.,  Simon C. en een zelfportret met bril.
Twee kinderen die in de sloot poeren. Stierenvechters.
Dansers en danseressen: in solo en als stel, in volle concentratie en overgave van hun kunst.
Clowns, pierrots, saxofoon; ook naakt is een clown nog steeds een clown.
Ik zie sporters in volle actie. Zwemmers, hordelopers, american football players: ene kluwe kracht en ledematen.

Ik zie kinderen spelen. 
Een jonge meid op de step. Kaarsrecht staat ze stokstijf op het plankje terwijl achter haar op het zelfde plankje een jongen zich in het zweet werkt om voortgang te bewerkstelligen. Waar zij rechtop is, is hij diepgebogen. Zijn been steekt hoog achteruit. Haar gezicht is recht vooruit en trots. Zijn blik is naar beneden, zwoegend.

Een vrouw die toilet maakt. Merkwaardige, herkenbare houdingen: kousen, b.h., haren borstelen.

Ik lees brieven van Grimaldi aan de maker. Ik zie foto's van werk in opdracht gemaakt. 
Mooi; zoals de rots, waarop de dame staat, overgaat in haar jurk en haar lijf. Van hard en koude rots, naar zachte soepele stof, naar warm kus-baar lijf. Alles in metaal gevangen. Ze was mooi en indrukwekkend, die vrouw.

Ik zie een moeder: aan iedere hand een kind. Ze hollen, de kinderen iets achter haar, wapperende jassen.

Ik zie ineens in shock mezelf. Een vrouw haar bovenlijf deels ontbloot en aan haar borst een zuigeling. Heel erg samen. Er is geen wereld buiten hen. Haar hoofd naar haar kind gebogen.

Ik zie partners samen: naakt, dansend, vrijend. De wereld is weg: overgave, eindeloos begrip en acceptatie van elkaar, samen ontdekken, genieten, groeien, leren. Vertrouwen. Ik huil.
Herinneringen komen. Ik lig op bed voorover. Je laat een straal koude olie op mijn rug kletteren. Dan zijn je handen er. Warm en strelend. Schouders, rug en billen. Je blijft me aanraken tot alles zacht en soepel is. Ik keer me, mijn voorkant krijgt eenzelfde behandeling. Koude olie en dan je handen warm over mijn borsten, buik. Mijn benen spreiden, je hand glijdt ertussen. Je vingers werken me trefzeker naar mijn orgasme toe. Ik kom en als ik gekomen ben ga je door…… ik huil.

Nog meer beelden. Klassiek en abstract tegelijk. Torso's zonder onderbenen, onderarmen, zonder hoofden. Spierbundels, kracht spreekt eruit. Het boeit me minder. Het werk is te koop, de prijzen bevatten meer nullen dan ik ooit op mijn bankrekening heb gezien. 

Beneden in de museumwinkel zoek ik, tevergeefs, naar mezelf; er is geen foto van de zogende vrouw. 
Ik kies voor drie gulden, twee kaarten. In het gastenboek zet ik een paar woorden van bewondering en een dankjewel.

                                                                                                                                                                                     ©2003 de_HeXX

Kees Verkade (Haarlem, 1941) geldt als een van de meest succesvolle Nederlandse beeldhouwers van de twintigste eeuw. Zijn toegankelijke oeuvre omvat een omvangrijke hoeveelheid bronzenbeelden in de meest uiteenlopende formaten. Centraal in Verkades oeuvre staan menselijke handelingen en emoties. Verzameld werk was te zien tot 28 oktober'01 in museum 'Het paleis' te Den Haag.

Stuur de_HeXX uw reaktie: She likessssssssssssss it! ...... a lot!

back to HeXX-page