Cadans door Ric Berg

.......
Het is zes uur, tijd om op te ruimen en de dag de dag te laten en over te laten vloeien in de
avond. Vanavond wordt leuk....Afspraakje geregeld, samen wat eten,daarna nog wat stappen en
dan zien we wel....zei ze. Ik heb er zin in en voel dat de broeierige lucht buiten duidelijk zijn
uitwerking niet mist. Ik loop naar de lift,druk beide knoppen in en wacht. Na 2 minuten loop ik het
gebouw uit in de richting van het metro station, 3 straten verderop. Het is druk, 'Japans spitsuur'
wordt het hier wel genoemd. Je word de Metro ingeperst en kan nauwelijks bewegen.
Zo ook nu. het is druk, we schuifelen naar binnen en worden als haringen in een ton
samengeperst. links van me staat een onaangenaam ruikende, zwaarlijvige dame die in het
voorbijgaan haar vriendelijkste glimlach opzet. Ik kijk weg. Rechts is niet veel beter, zei het dat
dat niet gelegen is aan een corpulent uiterlijk, hier is het vooral bepaald door het geslacht: het is
een heer van middelbare leeftijd. Mijn Bi-sexuele gevoelens heb ik nooit gevonden, daar heb ik
niets mee. Ik word vanachter gelukkig niet opgeduwd door de massa, ik ben bij de deuren blijven
staan. Nadeel is wel dat je dan op het volgende station er weer wordt uitgeperst en dat je
opnieuw je plaats moet veroveren en hopen dat je buren je bevallen. Gellukig hoef ik maar 1
halte. Voor mij staat ze. Mooie zwarte krullen; gebruinde slanke nek; grote zilveren oorringen en
een aura van zwoele parfum. Zoet en opwindend. Is ze alleen? Ik zie haar geen contact maken
met anderen in de metro. We vertrekken, langzaam komt het zwarte gat dichterbij, worden de
tegels op het perron een lang aaneengesloten grijs lint en schieten we de tunnelbuis in, de start
van de nacht.
Op de eerste wissel gebeurd het. Ze wordt met een schok naar achteren geduwd en ik voel hoe
haar billen zich rond mijn kruis heen en weer bewegen. Ze keert zich om en haar donkere bruine
ogen laten een lichte twinkeling zien. Verder niets. Ze kijkt weer naar voren. Wel merk ik dat de
ruimte, zover die er nog was geweest inmiddels in een vacuŁm lijkt te zijn veranderd. We
worden tegen elkaar aan gezogen en gedrukt. Samensmeltend, bewegend als 1 op de cadans
van de metro. Ik voel hoe zij zich zacht tegen me aan beweegt,hoe ze met haar billen op zoek
gaat naar mijn mannelijkheid. Zodra ze die vindt omarmen haar billen mij en wiegt ze langzaam
op en neer met haar bekken. Een golf van warmte ontstijgt uit mijn middel, de drang om haar
aan te raken, om de stille passie te doorbreken, de magie van het anonieme weg te nemen,
wordt steeds groter. Inmiddels zijn we halverwege het volgende station, het einde van deze
erotische ontmoeting lijkt alweer aanstaande. Niet aan denken nu.
Weer een wissel, weer intiem contact. Ik ruik haar nog beter ,ik doe mijn ogen dicht en zie een
witte kamer vol zoete lucht, met in het midden een groot bed, waarin zij ligt, naakt, slechts
bedekt door een dun, doorschijnend laken. Ik zie de bruine gloed van haar huid door het
laken....Weer een wissel. ik hoor iets wat een geluidje van opwinding zou kunnen zijn....Is zij
net zo met deze 'rit' bezig als ik? ervaart ze dezelfde warme genotsgolven op deze reis? Ik voel
hoe ze zich nog verder naar achteren drukt, mij inklemmend tussen koud staal en warm
lichaam; hoe ze probeert mijn mannelijkheid steviger tegen zich aan te drukken.
Wissel vier. Het is me duidelijk, zij is net als ik: we beleven allebei intens plezier aan deze
toevallige ontmoeting. Ik sluit mijn ogen en denk terug aan haar blik. Die ondeugende speelse
blik waarin alles werd gezegd: Zullen we? Mijn ene hand houd de stang vast, de andere mijn
tas. Ik laat mijn tas vallen en wurm mijn linker hand omhoog. De dikke dame links van me kijkt
verstoort maar gaat gelijk weer glimlachen als ze ziet dat ik de oorzaak ben van haar
ogenschijnlijke ongenoegen. Ik knik vriendelijk en richt mijn aandacht weer op het positioneren
van mijn hand. Ik leg mijn hand tussen mezelf en haar bil en voel de perfecte ronding, de
stevigheid en de warmte die er vanuit gaat. Ze drukt zich stevig tegen mijn hand en kijkt nog
eens om. Glimlach, knipoog. Genoeg informatie uitgewisseld. Met mijn vrije hand trek ik
voorzichtig haar korte rokje omhoog, net ver genoeg zodat ik met mijn hand in haar slipje kan,
zonder dat het opvalt. Ik voel haar bilspleet, de warmte, ik daal verder af, voel lichte haargroei
opduiken en warmte, veel warmte. Dan wordt het vochtig, een klein stroompje ontsprongen op
een warme plaats....Mijn vinger gaat op zoek naar de bron. Zodra ik die vind hoor ik een
aangenaam welbevindend geluid voor me opborrelen. Ze drukt haar billen nog een keer stevig
naar achteren en spreid dan haar benen licht. Ik knap bijna uit mezelf. Golven van opwinding
gieren door mijn lijf. Mijn vinger vindt als vanzelf haar warmste en meest intieme plek. Ik vergeet
wie er om me heen staan, ik vergeet waar ik ben, ik ga op in het heerlijke gevoel wat vanuit mijn
onderbuik zich van mij meester maakt. Ik druk mijn vinger steviger bij haar naar binnen en voel
hoe zij haar spieren aanspant ritmisch bewegend op de cadans van het treinstel. Mijn gulp lijkt
als vanzelf open te gaan, een snelle handbeweging zorgt ervoor dat ik zachtjes bij haar naar
binnen kan glijden, midden in de metro....Niemand buiten ons lijkt te merken van wat voor een
intiem spel ze getuigen zijn. Als toeschouwer, zonder het te weten. Sneller....bewegend....de
trein meerdert vaart....de cadans wordt een eindeloos aaneengeschakeld geluid, ritmisch als
muziek, speciaal gecomponeerd voor deze rit, voor deze vrouw, voor deze metro. Schokkend
bereik ik mijn hoogtepunt; ik voel nu voor het eerst de deurhandel die in mijn rug drukt. De Dikke
Dame glimlacht eens, de Heer van middelbare leeftijd snuift licht en zij met wie ik al dit genot
heb beleefd knijpt zachtjes met haar spieren in mijn mannelijkheid, tot de laatste druppel
vergeven is.
Wissel vijf komt eraan, ik weet het precies,ga al lang met deze metro. Eindhalte kennismaking
in zicht. Aan het einde van de tunnel begint weer licht te schijnen, eerst als een kleine ster,dan
langzaam aangroeiend tot een zon, zo de donkere nacht verruilend voor een hete avond. De deur
gaat open, ik val half naar buiten, sta op,fatsoeneer mijn broek en pak mijn tas. Ik kijk om me
heen waar ze is....Weg....ze is weg...Opgelost in de kolkende mensenmassa op het metro
perron, weer op gegaan in de anonimiteit waaruit ze zopas was verschenen.
Maar goed dat ik vanavond nog samen met haar ga eten, stappen en dan, dan zien we wel....

 

 

 


eXTReMe Tracker