HeXX-en dagboek
juni 2002
Site:
Mail:
Heden:
Donderdag 11 juli 2002: Strand en dood hebben een connectie. Allebei zijn het kristalheldere grenzen. Hier stopt iets en begint iets anders. Dood; terug naar waar je vandaan kwam. Ik heb geen nare herinneringen aan waar ik vandaan kom, dus ik vermoed dat waar ik naar toe ga, ook wel oke zal zijn. 
Dag, dag lieve Oma. Je was moe en klaar hier. Kzie je strakjes wel weer.

Wat er aan vooraf ging:
Mei 2002

Maandag 03 juni 2002: Ik weet het niet. Ik voel me onrustig en onvoldaan. Vrijdag was helemaal goed, mijn kleding probleem liet zich ook makkelijk oplossen, we hadden een kei gezellige avond. Veel gepraat, veel gelachen. Het klikte echt lekker. Zaterdag ook samen door gebracht. En ik had er zo'n hoop op dat hij zou willen blijven s'nachts. Daar gaf hij de dag door best aanleiding toe. We hebben elkaar aangeraakt, gevoeld, gezocht en een klein beetje gevonden. Maar toen ik dacht........ YES! dit zit helemaal goed: toen ging hij gewoon naar huis! Feitelijk baal ik daar als een stekker van!

Dinsdag 04 juni 2002: Vanavond heb ik me weer eens ouderwets moe gezwommen. Tevergeefs geprobeerd alle frustraties kwijt te raken. Het was leuk, het was heel erg leuk, het was geweldig samen. En toch.... er is iets met die man. Zijn ogen blijven ondoorgrondelijk aantrekkelijk. Misschien ga ik vrijdag zijn geheim leren kennen? We hebben in ieder geval weer een date. Hij sms-te mij vandaag. Morgen ga ik na mijn werk direkt achter mijn p.c. zitten, magnetron maaltijd van de A.H. erbij. Eerst mijn systeem eens fatsoenlijk inrichten.

Donderdag 05 juni 2002: Niets bijzonders te melden. Met Suze en Jake gebeld vandaag. Gewerkt en gisteren mijn computeringericht. Morgen zie ik Ed met de bijzondere ogen weer. Ik heb er zin in en hoop wat meer van hem te gaan begrijpen. Ik heb gereserveerd bij dat nieuwe Japanse restaurant, gezellig samen aan de sake.

Zaterdag 08 juni 2002: Die man maakt me echt krankzinnig.
Ik heb het me niet verbeeld. Hij zit gewoon spelletjes met me te spelen.
Hij zit me de hele avond op te vrijen, het is geweldig en goed samen.
Voetje vrijen onder het eten, oogcontact waar in ik verdrink.

We zoenen en raken elkaar aan.
En als ik compleet zeker weet dat we het af zullen maken met een meer dan verrukkelijke vrij-partij..... gaat hij naar huis. Kusje op mijn wang en tot ziens maar weer. Dit ga ik niet lang volhouden zo..... dit sloopt me! Ik wil hem hebben!

Zondag 09 juni 2002: Suze is een schat. Vanochtend heeft ze me verrast met een ontbijt. We hebben uuuuuren gepraat, vooral over mannen. En hoe vreselijk wij ze 'niet' nodig hebben. Daarna zijn we een mooie tocht gaan skaten door de stad en langs het meer. Een terrasje gepakt. En tenslotte moe maar tevreden naar huis. Ik voel me goed.

Maandag 24 juni 2002: Veel te lang geleden, dat ik mijn dagboek ter hand heb genomen. Soms is de behoefte er niet. Het is inmiddels zomer geworden. Ik heb nog geen vakantie plannen, eerst mijn huis en baan op orde. Ed (de man met de bijzondere ogen) blijft boeiend maar we zijn niet meer uit geweest. Misschien moet ik hem weer eens bellen. Morgen maar gelijk doen, van uitstel komt afstel. Ik ga nu slapen.

Dinsdag 25 juni 2002: Vanmiddag een stuk langs het strand gelopen. Zomaar, alleen. Het was fijn aan het strand. Blote voeten in de branding. Beetje wind, veel zon. Ik heb mijn gedachten wat laten gaan over de vraag naar 'het leven, het heelal en de rest'. Niet dat het me een antwoord heeft opgeleverd, maar het was wel fijn om te doen. Soms doet een gebeurtenis je beseffen hoe kwetsbaar je bent. En hoe zuinig je moet zijn met je tijd. Nu ga ik Ed bellen.

Zondag 30 juni 2002: Het strand is een prettig duidelijke plaats om te zijn. Gezicht naar de zee: de absolute rand van Nederland. Hier stopt het dus. Rechts van mij ligt dan Den Helder en Texel, links van mij is Vlissingen. Rust, er is rust aan het strand. Middel-eeuwers beweerden dat golven 7x zolang zijn dan ze hoog zijn. Ik kan mijn leven vullen met het kijken naar de branding en checken of dat, dat daadwerkelijk zo is. Ed is een bijzondere man. Hij neemt me mee naar plekken die ik niet van mezelf ken. Wat en wie ben ik en waarom? 

Dinsdag 02 juli 2002: Verjaardagen zijn de stompzinnigste sociale gebeurtenissen in mijn leven. Ik ga er heen, zit in een kamer met op zich aardige mensen en we zitten ons gezamelijk dood te ergeren: aan elkaar en aan het feit dat je jezelf verplicht er te zijn. Ik probeer wat puzzeltjes in mijn hoofd op te lossen om de tijd te doden. Het fijne is dat ik daarna mijn eigen plek als iets hemels ervaar. Er is rust en mijn sfeer. Het leven neemt soms onverwachte bochten.

Woensdag 03 juli 2002: De leukste mensen zijn de mensen die steeds iets anders van zichzelf laten zien. Steeds als ik denkt 'gottah!' veranderen ze weer van hoedanigheid en passen ze weer net niet in dat hokje waar ik ze in wilde stoppen (stickertje erop deurtje dicht; klaar!) Er zijn mensen die als kameleon's of uien, steeds een andere kleur of laag laten zien. Dat zijn mensen die blijven boeien, blijven verrassen, waar ik met open mond naar blijf luisteren om van ze te leren.

Donderdag 04 juli 2002: Vanochtend ineens; niet te stelpen tranen stromen. Het lucht wel op moet ik zeggen maar ik hou er een beetje een duf gevoel in mijn hoofd van over. Waarom ik nou precies zo janken moest? Ik weet het niet, kzal wel ongesteld moeten worden denk ik. Genoten van een onverwachte vrije dag en toch nog onverwacht mooi weer vanmiddag. De luchten zijn prachtig. Grote plukken watten in een kei blauwe hemel.