Impressies.

Subtropisch zwemparadijsje. Ik zit op een randje van het bubbelbad. Het bad bubbelt niet, water klotst me tegen de muur en terug. Zacht wiegend droom ik wat voor me uit.
Even verderop een stelletje. Heel jong nog. Meisje is net een puber, de jongen oogt iets ouder. Ze houden elkaar stevig vast, gezichten naar elkaar toe. Er vlak naast een tweede jongen, hij praat met het stelletje. En zwemt om ze heen.

Ik gluur naar ze. Natte lijven die tegen elkaar aan wrijven. Het ziet er lief en aandoenlijk uit. Vakantie liefde? Natte haren, bruine armen. Haar lijf; strak, jong in een mooie modieuze bikini. Zijn lijf; bruin en nog lang geen man maar ook geen kind meer. Ze wrijven tegen elkaar, praten, lachen en genieten. Zij kijkt af en toe wat nerveus om zich heen. Hij is doel bewuster. Dan neemt hij het initiatief en zoent haar vol op haar mond.
Ik zie haar reactie: ze schrikt, duikt, wil weg, verstijft, ogen wijdopen, ontreddering, PANIEK.
Misschien dat hij zijn tong gebruikt, ik kan het niet zien, zij doet het zeker niet.
Hij zoent haar niet langer als een paar seconden en dan laat hij haar mond weer los. Zijn hand streelt even haar gezicht. Zij kijkt hem niet aan, ze kijkt rond alsof ze houvast zoekt aan iets bekends in het zwembad. Zwemgeluiden, zwemgeuren, zwemgespetter. En ik weet, dat zij weet, dat het nooit meer zal zijn als voor die zoen. Definitief verandert. Welkom in de wereld van de volwassenen meisje. Wen er maar aan, je ontreddering zal met de jaren alleen maar groter en groter worden. Je pijn meer, maar dragelijker. Je ervaren heftiger. Je denkt dat je er bent, leer maar dat dit nog amper het begin is. Leven is gedoe. Leven is heel heftig moeizaam gedoe. Leven is leren en ervaren en groeien door pijn.

Dorpshuis. Wachtend in de rij om naar binnen te mogen. Ze hebben veel mensen uitgenodigd. Groot feest. Allebei net twintig en ogen zo zeker van zichzelf en elkaar. Zijn ouders: met dankbaarheid aan God maken wij bekend dat, 20 jaar geleden, is geboren, onze zoon! Haar ouders waren gewoon uit zichzelf blij met de geboorte van hun dochter. Samenwonen was geen optie. Er moest getrouwd worden. Hij met overtuiging, zij met twijfel. Hij weet dat hij eeuwig gelukkig zal zijn vanaf nu. Zij hoopt niet de rol van zijn moeder te moeten spelen, ze is ambitieus, heeft veel wensen en verwachtingen van het leven. Vandaag hebben ze samen, voor de gemeenschap en voor God, beloofd elkaar eeuwig trouw te zullen zijn, tot de dood hen scheidt. Definitief verandert. Hun leven, hun verhouding tot elkaar….

"De bruiloft was goed" zei ze.......... :
Alleen jammer, dat ze er voor gekozen had,
om van haar ouderlijk huis uit te trouwen.
Daar trof ze haar broer,
waar ze 'niet meer goed mee is' ,
dat liep fout.
Maar hij zou toch al niet naar haar bruiloft komen.....
"En zo raar"..... zei ze me....... "ik kan sinds mijn
bruiloft niet meer in gezelschappen binnen zitten
ik heb het zo benauwd, dan stik ik en dan MOET ik even naar buiten...."
"Ik neem maar wat pillen dan", zegt ze, "dan word ik wel weer rustig"

Ik kijk naar haar, naar haar onrustige ogen, haar onrustige handen
ik slik
ik kijk de mooie trouwplaatjes
ik zou haar willen vertellen en vertellen en vertellen….
Maar ik kan nu nog niets anders doen,
dan luisteren,
en mijn eigen dingen ervan denken.
Ik blijf maar een beetje in de buurt,
bereikbaar voor haar,
misschien dat ze me nog een keertje nodig heeft.

Ze wilde zo veel: de wereld zien, reizen, feesten, vrienden, diepgaan,
nu neemt ze maar wat pillen, dan wordt ze wel weer rustig.

Auto. Ik zit op een bankje in de zon. Ik wacht en kijk om me heen. Verderop een stelletje, niet meer jong. Ze lopen samen naar een auto, ze lachen en praten zacht en heel erg samen. Afscheid, zij stapt in en neemt plaats achter het stuur. De deur blijft nog even open, hij staat ertussen en leunt op de auto en het portier. Ze praten. Hij buigt voorover en trekt haar tegen zich aan. Zij zoent hem, hij zoent haar, lang en gepassioneerd. Als ze elkaar loslaten, streelt hij haar gezicht. Zij kijkt met wazige ogen naar hem, hij kijkt ontroert terug. Ik voel wat ze voelt: afscheid, opwinding, verlangen, pijn, ontreddering. Definitief verandert. Welkom in de wereld waar de grenzen elders liggen en de regels niet meer zo helder zijn. Waar het zwart en wit van voorheen, ineens honderd bont gekleurde schakeringen grijs tellen. Vallen door alles waarin je tot voorkort zo heilig geloofde. Alle regels en voorschriften blijken ineens van buitenaf te zijn gekomen en je moet opnieuw de moeizame zoektocht gaan beginnen naar wat 'van jou is' en waar je grenzen zijn.

Kamer. Twee mensen in een kamer. Het is donker buiten, de gordijnen zijn half dicht. Ze kleden elkaar uit, zachtjes en traag, genietend van elkaar en van de handelingen. Af en toe een woord. Kussend en strelend. Twee mensen op zoek naar zichzelf en elkaar. Op zoek naar grenzen en genot. Reacties zijn subtiel, een gefluisterd woord, een onverwachte aanraking, een zachte streling: kippenvel. Wat en wie ben ik? Wat en wie is hij? Waar ligt het ultieme genieten en hoe rek je dat? Zoeken, vertrouwen, respect. Het heilige 'weten' is voorbij, er zijn geen definitieve antwoorden op onze vragen. Alles is relatief.

Hij 'dwingt' haar op bed, gooit haar zwarte leren boeien toe, die zij met een stille verrukte lach om haar enkels en polsen gespt. Hij pakt een voor een haar benen en armen en bindt ze strak. Benen wijd, armen boven haar hoofd. Als een heerser staat hij tussen haar voeten te kijken. Zijn pik stijf, zijn gezicht in een grijns. Zij zullen hun spel spelen, hun grenzen verleggen, ervaren dat er nog meer en meer te leren is, over zichzelf, over de ander……

Hij kruipt op haar getergde en gepijnigde lichaam. Tussen haar warme benen, waar haar hete verlangende kut hem wacht en verwelkomt. Jankend duwt hij zijn stijve pik in haar vochtige wachtende vlees. Hij wil klaar, hij wil klaar nu. Ze hebben elkaar meegenomen, op reis, op zoek naar haar en zijn grenzen, er tegen aan duwend en soms er overheen.
Definitief verandert. Niets zal meer zijn zoals het was, niets zal meer zijn als voordat ze aan deze reis en hun spel begonnen. Onuitwisbaar verlangen blijft latent sluimerend achter in hun geest en lijf, lang nadat ze afscheid genomen hebben.

back to HeXX-page