Köln  door Spreeuw

Achteraf gezien was het begonnen in de dom van Keulen. De tweede middag van mijn Rijnreis met een grote groep gehandicapten en een groep begeleiders had de boot afgemeerd aan de kade in Keulen, niet zo ver van de spoorbrug. De imposante domkerk had al een half uur lang het uitzicht gedomineerd;de beide torens van honderdachtenveertig meter staken ver bovende omringende gebouwen uit. 

Het was midden augustus en het water van de rivier stond laag ; ik moest even slikken bij de aanblik van de steile loopbrug die ons met de wal verbond. Met groot gemak nam mijn rolstoel de helling en even later ging ik op weg naar de domtoren, samen met drie rolstoelers en vier begeleiders. We liepen een eindje langs de kade waarna wij rechtsaf sloegen en een pad volgden, speciaal voor rolstoelen en brancards aangelegd, dat zigzaggend naar het hoger gelegen plein rond de kerk leidde. Mensen uit allerlei landen liepen in grote aantallen voor de ingang van de kerk. In de kerk was het ook erg druk . Zo'n tien meter voor mij uit liep een meisje dat een rolstoel met een oud vrouwtje erin voort duwde; ze was in de 20, droeg een witte bloes en een strakke spijkerbroek; haar lange zwarte haren  hingen tot op haar middel. Het was een prachtige kerk maar ik keek voornamelijk naar haar fraai gevormde benen. Plotseling draaide ze zich om en keek mij glimlachend aan. Snel wendde ik mijn blik af en deed alsof ik de gebrandschilderde ramen aandachtig bestudeerde. Langzaam draaide ik mijn hoofd weer terug om recht in haar schaterlachende gezicht te kijken. Ze liet duidelijk merken dat ze me door had en ik kon niks anders doen dan wat schaapachtig  grijnzen. Mijn gedachten gingen terug naar de avond ervoor. Alle vrijwilligers die bij mijn groep hoorden hadden zich aan mij voorgesteld; zij hoorde bij het keukenpersoneel. Ons gesprek had ongeveer tien minuten geduurd en ze had mij gevraagd wat de oorzaak was van mijn handicap. "Progressieve spierdystrofie, type Becker": antwoordde ik en ze keek  mij niet begrijpend aan . "Bij gezonde mensen wordt een bepaald eiwit, dystrofine genaamd, aangemaakt. Dit eiwit is nodig bij het herstel van de spiercellen. Bij mij wordt dit eiwit in een verkeerde vorm aangemaakt waardoor mijn spieren meer en meer verzwakken". "En er is niks aan te doen?". Je kon zien dat ze zelf het antwoord al wist. "Nee, het is niet te genezen. Misschien ooit eens in de toekomst met gen therapie". Verder had ik haar over mijn hobby's verteld en hoe ik woonde. 

Tijdens ons gesprekje had ik haar voortdurend aangekeken want ze had een bijzonder knap gezicht. Terwijl ik het gesprek van gisterenavond nog eens na liep had zij zich weer omgedraaid en was verder gelopen.
Twee uur......

Opnieuw keek ik naar de wekker; het meisje dat mij die nacht zou helpen met keren kon elk ogenblik komen. Daar zwaaide de deur van de slaapkamer al open en er viel een streep licht naar binnen.Voorzichtig werd de deur weer gesloten en knipte ze een zaklantaarn aan. Maar dat was niet het meisje dat mij zou helpen keren; ze schudde haar lange zwarte haar uit haar ogen en lachte naar mij: Zij was het. Ze liep naar mijn bed toe en trok het laken naar onderen. 
"Aardig van je dat je mij midden in de nacht nog even op zoekt!": fluisterde ik lachend. "Niet zo hard": zei ze heel zachtjes en ze richtte het licht van de zaklantaarn even op de dunne gordijnen die ons scheiden van de buurman. Handig pakte ze de deken vast waarop ik lag, trok die met beide handen naar haar toe waardoor ik op mijn rug draaide. Ze trok het laken tot onder mijn kin en liep naar het voeteneind van het bed. De zaklantaarn ging uit en ik sloot mijn ogen. Meestal maakte de deur een beetje een piepend geluid als hij werd geopend; tot mijn verbazing hoorde ik niks. Wel hoorde ik even later wat gerommel bij mijn bed en ik opende mijn ogen weer. Ineens had ik door dat zij nog in de kamer was. 

De zaklantaarn werd weer aan geknipt en zij scheen recht in mijn ogen. Een moment was ik verblind, knipperde met mijn ogen om aan het licht te ontsnappen. Ze draaide de lantaarn naar haar toe en bescheen haar gezicht.

De lichtbundel zakte gestaag, haar mond, kin, lager naar haar hals; de adem stokte in mijn keel. Haar borsten waren net zo mooi als ik me had voorgesteld: stevig, perfect van vorm, kleine bruine tepels. Veel te kort bleef het licht haar blote borsten beschijnen; haar navel, haar onderbuik; een zwarte streep zwart krullend haar, haar mooie benen.Opnieuw trok ze het laken naar onderen. Plagerig liet ze het licht over mijn lichaam glijden; ik sliep zoals altijd met alleen mijn hemd aan. Ze ging op de rand van mijn bed zitten en plots was het weer donker. Haar hand voelde ik op mijn buik, onder mijn hemd, strelend door mijn borsthaar. Als ik het had gekund had ik me in mijn arm geknepen. Ik voelde haar ademhaling over mijn mond vlak voor ze met haar lippen de mijne raakte en mij teder zoende. Opmerkelijk koel voelde haar huid vlak boven de knie aan waar zij mijn hand had neergelegd. Langzaam schoof ze mijn hand over haar bovenbeen, liet hem langs de binnenkant van haar ene dij glijden, waarna ze mijn vingertoppen langs haar schaamlippen bewoog. Mijn lippen duwde ze met haar tong vaneen en ze duwde haar tong naar binnen. Gretig opende ik mijn mond en beantwoordde haar zoenen fel. Gevoelens van spanning versnelden mijn ademhaling; waar zij mijn buik aanraakte leek het te tintelen en de spanning groeide naarmate haar vingers dichter naar mijn kruis kropen. Stevig sloten haar vingers rond mijn gezwollen geslacht en ze begon haar hand op en neer te bewegen. Intussen draaide onze tongen pirouettes rond elkaar en proefde ik haar speeksel hetgeen mij nog meer opwond. Ze stopte, ging staan, en tilde haar ene been over mij heen en zat nu met beide benen aan weerskanten van mijn lichaam. Ze schoof een beetje achteruit en ik voelde haar billen. Nu boog ze ver voorover, haar borsten liet ze een voor een langs mijn lippen glijden. Ik likte haar zachte warme huid en naam haar tepels tussen mijn lippen. Een tijdje later kwam ze weer overeind en pakte iets van het voeteneind van het bed. De zaklantaarn ging weer even aan en met opvallend gemak schoof ze een condoom om . Ze kwam schrijlings op mij zitten op haar knieen, en probeerde mij in haar te laten glijden. Na enkele pogingen boog ze weer voorover en fluisterde in mijn oor: "even een andere houding , kalm maar". Het bed kraakte toen ze op hurken ging zitten; de buurman staakte zijn regelmatige ademhaling en prevelde enkele onverstaanbare woorden. Door het duister om me heen werden mijn zintuigen scherper en mijn gevoelens intenser. Het kon mij nu niet meer schelen of de buurman ons kon horen ja dan nee . Bij de eerste poging gleed ik in haar en voelde haar warme vochtige lijf. Zachtjes begon ze op en neer te bewegen. Verbeeldde ik het mij of wiegde het schip op haar ritme mee? Ze pakte nu mijn beide handen en legde ze op haar borsten; ik betastte ze voorzover mijn spieren dat nog toe lieten. Haar onderlijf maakte nu draaiende bewegingen en ze kon een licht gekreun niet onderdrukken. Het kalme ritme van daarnet was overgegaan in een wild onbeheerst bewegen van haar bekken. De buurman maakte opnieuw een geluid en het idee dat hij ons kon horen verhoogde de opwinding. Een hand legde ze naast mijn lichaam terug en haar hand die nu vrijgekomen was gebruikte ze voor haarzelf. Ik sloot mijn ogen en liet mij helemaal gaan; ik probeerde het zolang mogelijk te rekken maar ik was niet instaat het lang uit te stellen. De opgekropte spanning ontlaadde zich in een heftig orgasme. Ik kreunde en hijgde en genoot. Zij was gestopt op het moment dat ik klaarkwam en ik hoorde haar snelle ademhaling. In die houding genoten we nog even na en daarna stapte ze weer op de grond en verwijderde het condoom. Het laken schoof ze weer tot aan mijn kin en ik hoorde haar nog even rommelen aan het voeteneind. De scharnieren piepten vervaarlijk. De rest van de nacht heb ik niet meer geslapen ; steeds als ik gekeerd moest worden kwam de herinnering terug en voelde ik weer de opwinding.

 

back to HeXX-page