Lift?

De deur schoof open. 
De deur schoof dicht. 
Ik was niet alleen. In de hoek stond een kortgeknipte vrouw in maatpak en met een zwarte aktetas. Ze slaagde er moeiteloos in om doeltreffendheid, zakelijkheid en nuchterheid uit te stralen. Om dat imago te doorkruisen stelde ik me voor dat ze erg heet was. Ik bracht haar onder bij het advocatenkantoor dat zich op de allerhoogste verdieping bevond. Ze was nog geen dertig en toch was ze al grijs, niet omdat de verantwoordelijkheid zoveel zorgen meebracht maar doordat ze haar haren grijs had geverfd om die te doen te passen bij het antracietkleurige streepje van haar kostuum. Meer dan de snit en de stof van haar pak toonde dat me dat ze stijl had. En evenmin vergat ze dat ze vrouw was. Die vrouwelijkheid zinderde in de hoge hakken, de eveneens grijs geverfde teennagels en de insnijding van haar borsten in de openstaande hemdkraag. Met nog meer ijver wilde ik dat ze heet was.

"Heb je ook overuren geklopt?' trachtte ik aan te knopen Ze nam niet eens de moeite om te antwoorden, maar keek verveeld op haar polshorloge alsof de lift daarmee sneller naar beneden zou gaan en haar van mijn gezelschap verlossen.

En toen viel de lift stil. 
En toen viel het licht uit. 
"Verdomme', vloekte ze. 
Ik maakte me pas zorgen toen er geen noodsysteem in werking trad. Ik diepte mijn mobieltje op en zocht het nummer van de liftmaatschappij met het karige licht van het schermpje. Gelukkig deed de telefoon het nog. "Het spijt me', zei de stem aan de andere kant. "Er is een stroomonderbreking in de hele stad. Ook bij ons. En u bent helaas niet de eerste die belt omdat hij vastzit in een lift. Ik kan u alleen maar vragen om geduld te oefenen. Ik vrees dat de wachttijd zou kunnen oplopen tot drie uur." Meteen was het alsof ik minder lucht voelde in de kooi.

Ik haakte in. Nu pas sprak ze me aan. 'En?' Ik vertelde haar het slechte nieuws. 'Drie uur. Je meent het niet.' Toen zweeg ze opnieuw. Ze haalde papieren en laptop uit haar aktetas, die ze op de vloer legde om er op te gaan zitten en de schootcomputer vervolgens in te schakelen. Zo zaten we tenminste niet meer helemaal in de duisternis. Ze begon te werken, maar kon niet verbergen dat haar gezicht steeds bezorgder werd naarmate de tijd verstreek. "Denk je dat er genoeg lucht is?", verbrak ze de stilte uiteindelijk. "Maak je geen zorgen. Die liftkooi is niet luchtdicht hoor." Ik zei het evenzeer om mezelf als om haar gerust te stellen. Tegelijk trachtte ik mijn angst voor gesloten ruimtes te onderdrukken. Ook ik haar mijn fierheid en wou deze vrouw, die mij duidelijk misprees, mijn angsten niet tonen.

Ik was ook gaan zitten, op mijn krant. Een half uur ging voorbij. "Dit is zo vernederend", zei ze uiteindelijk. "Ik houd het niet meer uit. Ik moet dringend plassen." Onmiddellijk verging mijn dorst.

Aan haar gelaatsuitdrukking zag ik dat haar schaamte nog groter was omdat ze me misprees. "Ik draai me wel om. En je kunt mijn krant gebruiken." Reeds was ik overeind gekomen en in de hoek gaan staan. Ik hoorde hoe ze haar schoenen en haar broek uitdeed, hoe ze haar slip langs haar benen omlaag stroopte en tenslotte hoorde ik haar piesen en haar plas tegen de metalen vloer ruisen.

Ik wachtte tot ze de krant er over heen had gelegd en draaide me dan om. Een dank je kreeg ik niet van haar. Integendeel. "Kijk me niet aan. Ik hoop dat ik jou nooit van mijn leven nog zie." Ik zei niets ook niet toen ze de penetrante geur van urine probeerde te verstuiven met haar dure parfum. De geur werd zo mogelijk nog sterker.

Er ging nog een half uur voorbij. Hoewel de elektriciteit afgesprongen was, had ik het toch verschrikkelijk warm gekregen, en ondanks mijn sussende woorden van daarstraks was de lucht ontegensprekelijk schraler geworden. Ik zweette angst en ik zweette hitte. Ik durfde echter zelfs mijn jas niet uit te trekken. Tot zij zei: "Het is hier om te stikken. Draai je weg"

Ik ging met mijn rug naar haar toe zitten en hoorde hoe ze haar jas uitdeed, haar bloes losknoopte en daarna ook de broek uittrok. Zelf voelde ik me nu ook vrij om me ook tot op mijn slip uit te kleden. Nauwelijks had ik echter mijn jas uit of ze zei: "Wat denk jij dat jij doet?"

Ik schoot uit. "Ik heb er genoeg van. Ik voel wel dat ik niet tot jouw klasse behoor en jij enkel met me praat omdat we samen in deze lift gevangen zitten, maar ik zal verdomd zijn als ik omwille van jou zal creperen van de hitte." Ik had me naar haar toegedraaid terwijl ik het zei en kleedde me verder uit tot op mijn slip alsof ik haar uitdaagde om zelf weg te kijken. Dat deed ze niet. Zelf keek ik natuurlijk ook naar haar. De donkere stof van haar pak had het enigszins gecamoufleerd, maar nu zag ik dat ze zware borsten had. Ondanks de situatie voelde ik dat ik een erectie kreeg, die haar natuurlijk niet ontging in mijn losse boxer.

Wat ik in haar ogen zag was echter geen geschoktheid, laat staan begeerte, maar angst en tegelijk ook het overweldigende verlangen om die angst te vergeten. "Vergeef me. Het is gewoonweg dat ik schrik heb. Ik weet dat het belachelijk is, maar ik heb zo een schrik." Haar angst te kunnen toegeven en onder woorden te brengen luchtte haar op, maar zwengelde die tezelfdertijd ook aan. Haar stem werd paniekeriger en brak zelfs. "Ik heb schrik", zei ze paniekerig. "Het is alsof ik bijna geen adem meer krijg. Ik wil niet doodgaan in die stomme lift. Ik wil niet. Ik wil niet."

Ik voelde hoe haar angst mij meesleepte. Ook ik wou vergeten. In haar ogen las ik hoe.

Ik trok mijn slip uit. Mijn geslacht was immens. De angst had me groter gemaakt dan de begeerte ooit zou vermogen. Neuken was inderdaad de enige manier om die irrationele angst te vergeten. Enkel in haar kon ik vergeten. "Oh god ja. Neuk me. Neuk me asjeblief. Als ik dan toch moet sterven dan zo. Neuk me! Ik ben zo bang, zo vreselijk bang. Neuk me". Het klonk tegelijk angstig, bevelend, smekend en bezwerend. Ik zakte naast haar door mijn knieŽn. Ogenblikkelijk drong ze tegen me aan en plette ze haar mond tegen de mijne, me wanhopig zoenend, terwijl een dij de druk van mijn geslacht opzocht. Met een hand ging ik naar beneden en sjorde haar slip over haar bekken; mijn andere hand maakte het haakje van haar bh los. Het gevoel van die blote borsten tegen mijn naakte vel was overweldigend. Neuk me", hijgde ze in mijn gezicht.

Reeds liet ze zich achterwaarts op haar rug zakken en trok me boven op zich. Ze kon niet wachten om me in zich te hebben. Ik kon niet wachten om in haar te zijn. Haar hand greep naar mijn gezwollen geslacht en zonder verdere inleiding leidde ze me in zich. Maar zelfs nu vergat de ervaring zichzelf niet want nog terwijl ik in haar drong kneedde de geoefende spier van haar kut mijn pik.

En in die kleine ruimte, in de bedorven geworden lucht, in de stank van haar urine en haar zweet, in de ruikbare uitscheiding van angst, neukte ik haar. De zucht om haar angst te verdringen, maakte haar verschrikkelijk hitsig. Hoe hard ik het haar ook gaf, toch roffelden haar vuisten onvermoeibaar op mijn rug en schouders of duwde ze me op de billen omdat ik nooit hard en diep genoeg kon. Met een behendige heupzwaai draaide ze de rollen om, kwam boven op me zitten zonder mijn pik uit zich te laten ontsnappen, om me dan zonder onderbreking te gaan berijden als een helleveeg. Haar tieten waren angstaanjagend zoals ze tegen haar bovenlichaam aankletsen terwijl de rasp van haar kut in niets ontziende haat van vlees tegen vlees onophoudelijk langs mijn pik schaafde tot die nog slechts een rauwe zenuw was.

Maar ook haar eigen razernij schoot tekort. Ze kwam van me mijn zere pik en mijn zere kloten af en ging op handen en voeten zitten, haar gezicht over haar schouder naar me toe gedraaid. Ze keek me radeloos aan. "Maar neuk me dan toch eindelijk" Ze huilde haast. Ik ging achter haar knielen en schoof mijn pik in haar kut. Ze gromde dierlijk. Ik nam haar bij mijn middel, mijn duimen tegen elkaar in de groef van haar ruggengraat en nam haar met een intensiteit die ik in de liefde nooit zou aangedurfd hebben, maar in de angst voor de dood wel. Het vlees van haar billen huiverde onder de huid telkens ik in haar ging en bij elke stoot trilde haar gegrom en gekreun alsof het zich voortplantte vanuit de echokamer van haar kut.

Zowel haar anus als haar ogen staarden me obsederend aan terwijl ik haar neukte. De pupillen verduisterden zich tot het allerdiepste zwart alsof zij het waren die al het licht in de lift hadden weggezogen.

"OooooooO". De kreet van haar orgasme klonk als een doodsreutel, en de geboorteweeŽn van haar climax waren als stuiptrekkingen toen ze kwam en ik mijn angstzaad in haar spoot.

Duizelig trok ik me terug en liet me op mijn rug vallen. Zij kwam tegen me aanliggen, haar bovenlichaam over het mijne, allebei drijfnat van de inspanning, allebei uitgeput. En in die houding vonden we eindelijk vergetelheid. In de slaap.

Tot we gewekt werden door het licht dat aanging en de lift die zich opnieuw in gang zetten. Blijkbaar was de stroompanne hersteld. Verward en gedesoriŽnteerd kwamen we overeind, elkaar aankijkend alsof we in elkanders ogen uitleg zochten voor wat er was gebeurd. Ik kon haar gezicht niet lezen. Had ze er spijt van dat ze me haar ongerechtvaardigde angst had getoond, dat ze zich door mij had laten neuken, neen dat ze me zelfs had gesmeekt om haar te neuken.

De lift stopte op het niveau van de parkeergarage. De deur schoof open. We graaiden allebei onze kleren en alle spullen en stapten uit. De deur schoof dicht. We kleedden ons stilzwijgend aan, zonder elkaar verder aan te kijken, en gingen elk ons weegs, zonder verder een woord te wisselen.

Het duurde een maand eer ik haar nog eens zag. Verwonderlijk was dat niet. Ik had haar ooit tevoren nooit ontmoet, vermoedelijk omdat we er andere begin- en einduren op nahielden, ik vroeg, zij laat. Natuurlijk wist ik waar ze werkte. Maar ik zocht haar niet op. Ik was er namelijk zeker van dat zij wilde verdringen wat er gebeurd was die dag.

Het was weer op een zaterdag. De deur van de lift schoof open. Ik zag haar staan, maar ik stapte niet in. Ik zag dat ze dat gebaar van me op prijs stelde. Misschien was dat de reden dat ze zei: 'Doe niet belachelijk. Stap in." Dat deed ik.

Ze zag er sen-sa-tion-neel uit. Ze was nog steeds kortgeknipt, maar in plaats van grijs waren haar haren nu in een fel oranje geverfd, dat de sinaasappelkleur van het diep ingesneden zomerjurkje deed verbleken. Ze was gekleed en gekapt op een vrolijk weekeinde. Hopeloosheid kon het verlangen niet onderdrukken. Ik werd hard.

Zij keek me aan in mijn werkplunje, ditmaal een donkerblauwe overal, moersleutels en schroevendraaiers in de opgestikte beenzakken. Ik bloosde omwille van mijn werkzweet. Ik behoorde zichtbaar niet tot haar klasse.

En toen drukte ze op de "STOP" knop.

 

 

Mail "Wilde Zijde"

back to Wilde Zijde Erotische Vertellingen

back to HeXX-page