Ogen door: Robert

Een hele tijd wist ik niet wat ik het mooiste aan haar vond. Ik vond haar zeker aantrekkelijk. De manier waarop ze groette had altijd iets zwierigs. Iets melodieus. Een twinkeling in haar donkere ogen. Gekruide, soms opstandige uitspraken uit een sprekende mond. Een mond die waarschijnlijk aan veelzeggende kussen toebehoorde en heel zeker aan sigaretten. Als ik haar nakeek, wat ik vaak zonder verdere intenties deed, schudden haar heupen en billen onopvallend maar duidelijk en zeker van zichzelf. Ze deinden in mijn gemoed nog lang na. Haar figuur kon ik niet goed waarnemen. Een leren jasje of een trui verhulde haar vormen. Maar ik wist zeker dat haar lichaam aantrekkelijk was. Toen ze na een jaar haar afscheid nam was ik verbouwereerd. Ik had het niet verwacht. Mijn verwarring was waarschijnlijk van mijn gezicht af te lezen. Ze vroeg om uitleg. Weer die bruingroene twinkeling in haar ogen. Ik draaide om de hete brij heen, maar daar kwam ik niet mee weg. Ze eiste dat ik vertelde wat me bezig hield. Ik vertelde dus dat ik het leuk had gevonden om samen een borrel te drinken. Dat ik het jammer vond dat ik dat niet eerder had laten blijken. En nu was het te laat. Op de vraag hoe lang ik dat al wilde kon ik alleen maar antwoorden dat die wens al opspeelde vanaf de dag dat ik haar voor het eerst tegenkwam. We wisten dat we allebei gebonden waren. Gezinnen met kinderen. Die zouden altijd voorgaan. We spraken met elkaar af.

Ik leefde zenuwachtig naar de afspraak toe. Spannend. En dat juist met haar, die ik erg leuk vond maar over wie ik eigenlijk niet eerder concrete gedachten had. Verwarrende ingevingen daar doorheen, zoals: "Waar begin ik aan? Wil ik dit wel ?" Het gevoelsmatige antwoord was echter zo opdringend positief, dat alle terughoudendheid verdampte. Ik had deze spanning niet opgezocht. Hij was uit de blauwe lucht komen vallen. Ik besloot me er aan over te geven. Te zien hoe dit verder zou lopen. Misschien zouden we elkaar helemaal niet liggen. Of waren we gauw met elkaar klaar. Een rinkelende belletje seinde dat dit niet echt waarschijnlijk was.

Het was leuk om elkaar na anderhalve maand te zien. Ik voelde me snel op mijn gemak met haar. Mijn zenuwen ontspanden nog voor de eerste bel wijn werd geserveerd. Het restaurant was sfeervol en het eten smakelijk. Haar ogen flitsten. Ze accentueerden de sterke vorm van haar neus en de lijnen van haar mond, die steeds aantrekkelijker werd. Ze vertelde vrijelijk over zichzelf. Zonder taboe of schaamte. Iemand om snel intiem mee te worden. Toen ik terugkwam van het toilet liep ik van achteren op haar toe. Plaatste mij handen langs haar lichaam op haar dijbenen. Kuste haar en zocht de vochtige binnenkant van een mondhoek. Ik voelde de herkenning in haar zoekende beweging. Vervolgens zaten we weer tegenover elkaar. Haar ogen twinkelden gitzwart in het halfdonkere restaurant. Een mondhoek glinsterde vochtig.

Ik vroeg me af hoe deze avond zou aflopen. Wilde ze met me mee naar mijn kamer ? Het antwoord was ontkennend. We zochten een kroeg op, met iets te harde muziek en erge jonge mensen, maar dat deed er niet toe. Verhalen buitelden over elkaar heen in de honger naar contact en de haast om in elkaar te duiken. De voorbode van een vrije val. Dat voelden we beiden denk ik. Maar waar naar toe? We rekenden af. "Ik ga nog even met je mee", zei ze toen ik niet verder had aangedrongen. In schemerlicht kropen we aangekleed op het bed. Ik aan de ene kant met een paar kussens achter me. Zij aan de andere kant met een asbak en een nieuwe sigaret. Hoewel ik zelf niet rook vind ik de tabak lekker ruiken. Ook nu. Vroeg me af hoe haar mond zou smaken na de wijn, het bier en de geurige smaak van tabak. We spraken steeds minder en keken steeds meer.

Ik nam haar in me op. Hoe wonderlijk dat ze daar ineens warm en levend heel dichtbij me lag. Ogenschijnlijk ontspannen. Wat waarschijnlijk net zo min het geval was als dat ik me ontspannen voelde. Kort tevoren nog dacht ik dat we de avond al hadden beindigd. De zwierige manier waarop ze op de dekens lag prikkelde me. We konden niet veel langer op deze wijze gescheiden blijven liggen, of de avond zou plotseling alsnog moeten stoppen. Daar was geen sprake van. Op mijn knien kroop ik op haar toe tot ik haar kon voelen en ruiken. Ik legde mijn wang tegen de hare. Ze reageerde met een kleine verwelkomende beweging. Toenadering. Aardigheid. Lust. De aanraking van de warme huid, de nabijheid en haar geur omspoelden me. De onzichtbare sprei van beschutting en intimiteit viel breed over ons heen. Ik liet een lange zucht van samengebalde spanning uit me lopen, eindigend in een kreun. Onze wangen aaiden elkaar onderzoekend. Mondhoeken zwierven langs een andere, waarbij de n even de ander vond met het vermoeden van een peilloze diepte. Warm en nat, het vluchtig tasten van tongen. Zo oppervlakkig als deze aanrakingen leken, zo grondig sondeerden wij elkaar. Dan, definitief, een hand over en onder de kleding. Een glans in groenbruine ogen. Toen we elkaar uiteindelijk kusten was dat onwaarschijnlijk zacht, nat en diep. Eigenlijk was alles daarin reeds besloten. Zodoende grepen wij elkaar effectiever dan op de directe manier. Ik gleed diep weg in een kus die verder reikte dan haar adem en haar lippen. Ik voelde in de zachtheid van haar mond tevens haar benen, rug en armen, haar hals, borsten en handen, haar buik, haar dijbenen. De volheid van haar kut.

In een opwelling ging ik languit op haar liggen. Zwaar drukte mijn lijf het hare in de matras. Ik was me van haar alles bewust. Alsof ik n wijd openstaande antenne was. Haar benen wijd gestrekt langs de mijne, mijn verlangend geslacht direct en hard tegen het hare. Buik en borst die elkaars streling en weerstand vormden. Borsten waarnaar ik vreselijk verlangde. Ze met mijn handen wilde wegen en liefkozen. Gn dan alleen een minimale beweging die de gewaarwording liet voortduren. Voelen, geluiden, beweging, adem, reuk. We raakten elkaar op dat moment niet verder aan. Mijn ogen bevonden zich recht boven de hare. Ik zocht de hare. In het schemerduister waren zij stil, heel grote irissen en verwijde pupillen. Mijn adem stokte. Ik voelde me struikelen over de glasheldere openheid en directheid van haar blik. Het donkere bruin en het groen waren weg. Vervangen door een transparante blauw-groenachtige kleur. De helderheid van een koel-warme griekse zee. Iets wat je eigenlijk niet ziet, maar waar je dwars doorheen kijkt. Tot op de bodem. Het verlichtte haar gezicht in een onwaarschijnlijk gewichtsloze uitdrukking. Ik dacht op dat moment alles van haar te kunnen zien. Ik viel weerstandsloos in haar ogen. Ik kon alleen nog maar kijken. Vanaf dat moment kreeg ik haar lief, zeer lief. Volkomen en zonder voorbehoud.

Met dat wat we voelden was in wezen alles reeds gedaan. We hoefden ons alleen nog maar uit te kleden, te verwonderen, aan te raken en te omhelzen, haast te maken en uit te stellen, in elkaar te springen, alles om te bevestigen wat we vanaf nu al wisten.

 

Robert Nowan

Reakties aan Robert: mail!

back to HeXX-page