Texel 44 door: Robert

TX: Varen, robben en garnalen.

Het was een typische laatzomerse dag. Loom en warm. Iets dat diep doordringt in je gevoel. Rechtdoorzee gezegd: zo geil als boter. Omdat je daar niet de hele dag mee rond kunt sjouwen ga je wat leuks doen. Varen op een kotter. Robben kijken en garnalen vissen. Leuk voor de kinderen. 
Zo gezegd zo gedaan.

 Zij zat op de voorplecht en viel me op zodra ik aan boord kwam. De voorplecht bleek een min of meer besloten ruimte. De V-vormige boeg en een brede stalen kast schermden een ruimte af waar de zon vrij toegang had. Hij beperkte wind en inkijk. Ze omhelsde een vriendin. Teder, hartelijk, dankend en gevend. Beide vrouwen waren rond de dertig. Opvallend, sterk en zelfstandig. Vrije vrouwen. In overdrachtelijke zin, want beiden bleken zich roerende kinderen te hebben. De vriendin werd gekoesterd als een dierbare beminde op de ochtend na een intieme nacht. Beide vrouwen gingen geheel en met duidelijke vreugde in de koestering op. Een prachtig gezicht.
Ik genoot van de persoonlijke warmte en van de openlijke bereidheid om er in het openbaar voor elkaar te zijn. Mijn genoegen stond waarschijnlijk op mijn gezicht te lezen. Toen zij zich oprichtte keek zij snel rond en zag ik haar ogen. Haar aandacht was naar binnen gericht. Terwijl ze net als iedereen op de afvaart wachtte, sloeg ze beide armen om haar vriendin, duwde haar gezicht in de uitbundige bos rode krullen. De blik op oneindig, gericht over het water.


Ze droeg een uitdagende zwarte broek met zakken en gespen en een zwart katoenen topje dat met een enkele band om haar hals hing. Het liet de nek, armen en rug grotendeels vrij. Ik ben daar gevoelig voor. Een prachtige lange hals, een krachtig sprekend gezicht en hoog opgestoken, donkerrood haar. De meest sprekende rug van de hele wereld werkte magnetisch op mij. Het benam me de adem en ik draaide me om, om aandacht aan mijn eigen kinderen te geven. 

Ik had me immers niets voorgenomen en zat nergens op te wachten. Ik voelde me niet meer dan voldaan vanwege de blijheid en warmte die ik als buitenstaander onverwacht had mogen zien. Nieuwsgierig was ik wel. Naar de relatie tussen beide vrouwen en de rest van hun wereld. Maar daarvoor was dit niet het moment. We gingen varen.

Alle kinderen willen direct na een paar honderd meter weten waar de zeehonden zijn en wanneer er eindelijk op garnalen wordt gevist. Ook hier. Tijd voor onderling gedoe, pakjes drinken, boterham, kijken hoever je als kind mag gaan, tot de orde roepen, veters vastmaken. Toen zij zich oprichtte van een paar gestrikte schoenen, een tas met drinken en diverse spullen op het dek was mijn aandacht weer bij haar. Ik erkende dat ik haar prachtig vond. Probeerde vergeefs om dat niet te vinden maar het kon niet anders. Zoals iemand in bloei kan staan, zo zag ik haar. Zomer- en strandbruin, prachtige lijnen van een sterk vrouwelijke lijf, de mooiste  borsten van de wereld. Kennelijk alleen gestreeld door de stof van het topje. Borsten om met genoegen naar te kijken, naar te verlangen. Flash … 

De tijd stond even stil. De mensen om me heen bewogen traag. De tijd opengerekt tot een grote ruimte. Ook háár beweging verstilde en het beeld van het voorovergebogen lichaam vulde mijn hele blikveld. Terwijl zij zich oprichtte liep ik naar haar toe. Ze merkte me op en keek me aan. Ik glimlachte en raakte haar wang aan. Dat accepteerde ze als de gewoonste zaak van de wereld. Ik trok haar gezicht naar me toe. Ze herkende wat zou komen en haar mondhoeken krulden. Haar lippen voelden warm en vol. De mijne brachten haar een enkele boodschap. “Dank je wel, ik vind je prachtig en ik wens je geluk.”

“Mama, mama …” Terug in de realiteit. Een zoete droom van een paar seconden. Maar we hadden elkaar opgemerkt. Er was een behoorlijke onrust in me gekropen. Ik bepaalde me niettemin tot mijn eigen groep die op een lange bank over de lengte van het middenschip was geplaatst. Met aan één zijde een touw gespannen, waarachter later het net aan boord zou worden gehesen. Op de bank zat een kluit kinderen uitbundig plezier te maken. Om ruimte te maken was ik opgestaan en leunde tegen de mast. Even later zat zij met haar eigen kind recht voor mij. Er werd flink met het touw gezwiept wat tot afkeuring van een paar mensen leidde.
Dit met het oog op de andere passagiers. Het klonk nogal gezocht en de situatie op het brede dek was zo komisch dat ik in de lach schoot en me iets liet ontvallen als: “Nou, nou …” Ze wendde haar hoofd naar me toe, begreep mijn instemming en verkondigde in dezelfde impuls
en op luide toon dat er aan deze lange zijde van het touw een overwegende meerderheid volwassenen aanwezig was die dat zeker niet erg vindt, integendeel.  Daar kon iedereen het mee doen. De snedige uitspraak konden we beiden waarderen. Dat was duidelijk. Verder was ze met haar kind in de weer en toonde al doende weer haar prachtige nek en rug,
 die behalve kracht ook een broze zwakheid inhield. Los opgestoken haren completeerden het beeld alsook de losse band van riem en broek waarin haar lichaam verdween via een opvallende mooie string. Allemaal heel gewoon en onopvallend, maar toch. De beweeglijkheid van haar lichaam hield mijn aandacht gevangen en leidde voor mij tot een bijna fysieke indruk. Omdat ik me had voorgenomen veel foto’s te maken zette ik ook haar op de plaat. Ze merkte het, keek om en ik naar haar. Mijn blik gleed omlaag. Op niet alledaagse manier lag op haar borsten een instant cameraatje te wachten. Flash ...

Weer stond de tijd stil. Het moment zo wijd mogelijk opgerekt. De passagiers bewogen niet meer. Ook haar beweging verstilde en het beeld van naakte schouders, armen en het overige rijke figuur vulden mijn blikveld. Ik liep in slow motion op haar toe, kuste haar licht in de hals en plukte ongevraagd de camera van haar borsten. Nam afstand. “Kijk naar me”, zei ik, waarna een ontspannen zon haar lachende mond doortrok en ik in een roes afdrukte. Ik stopte het toestel terug achter het bandje bij zongebruinde borsten en trok met een vinger een lijn over de huid van de éne naar de andere.  

“Mama, mama …” De wereld laat zich niet stil zetten en de tocht naar de robben duurde langer dan kinderen verdragen. De mijne liepen naar de boeg, een leuk plaatje. Prettig dat ik haar niet meer zag zitten en rustig met mijn camera op hun af kon gaan. Ze stonden met hun rug naar me toe. Er deed zich een mooi moment voor en ik drukte onmiddellijk af. Omdat het electronische ding pas een halve seconde later reageert was ik te laat. Dat komt lastig genoeg veel voor. Achter mij stelde een inmiddels bekende stem vrolijk vast dat -helaas- het juiste moment net voorbij was gegaan. “Net gemist”. Te verbaasd voor een snedig antwoord draaide ik me om en zag haar oplettend tegen de stalen kast geleund. Impulsief zakte ik door de kniën, legde het toestel aan en drukte af. “Het juiste moment !!”, sprak ik nog enigszins van slag maar wel raak. Flash … 

Binnen een kier in de tijd plooide de ruimte zich tot die tussen haar en mij. Ik keek zonder terughoudendheid naar haar en zij naar mij. Vanwege de zon waren haar ogen tot spleetjes geknepen. Tijgerogen. “Jij bent een kijker”, stelde ze vast. “Ja, ik kijk graag”, kon ik volmondig bevestigen. Mijn stem liep als vanzelf: “Kijken vind ik een mooie manier van genieten en van aandacht geven. Met kijken kun je aanraken, zonder iets meteen echt aan te raken. Aan de ene kant is er kijken en aan de andere kant bekeken worden. Soms vindt iemand het prettig om eerst zich eerst op die manier te tonen en aangeraakt te worden“. Na een kleine aarzeling zei ze: “Jaaa … dat is waar”. De teerling was geworpen. Terwijl ik me van de boeg verwijderde om me bij mijn gezelschap te voegen liep ik rakelings langs haar. Een nagel trok een lichte groet over de lengte van een gebruinde arm die te zonnen lag.

“Mama, mama …” Het sleepnet werd aan boord gehesen en gelost. Alle aandacht van de passagiers was gericht op de plaats waar de vangst werd gelost. Na het nodige gezien te hebben haastte ik me naar de voorplecht om vanaf een hoger standpunt een foto te maken. Gelijktijdig leidde zij haar kind door het gewoel van de passagiers en verdween in het gedrang.
Na een paar seconden kwam zij op onverwachte manier weer in beeld. Met lenige bewegingen was ze tegen de mast op geklommen en kon vanaf haar hoge standpunt alles goed zien. Tegelijkertijd toonde ze mij de hele rijkdom van haar lijf, dat scherp afstak tegen de blauwe lucht. Ook op die hoge plaats was haar lichaam één en al soepele beweeglijkheid. Ik genoot van  haar en rekte de tijd om te kunnen blijven kijken. Mijn ogen raakten al haar lijnen, vormen, kracht en zachtheid aan alsof het de meest omvattende zintuigen waren. Het drong tot me door dat zij dit tenminste wist en waarschijnlijk niet zonder gevoel. Wist dat ogen van iemand die zij niet kende maar op wie zij invloed had over haar heen gleden, haar bewonderden en van haar genoten. Ze toonde zich op alle mogelijke manieren. Lijnen, huid, haar, armen, kont. De zoete beweging van haar borsten in het soepele topje.  Zij en mijn gedachten wonden me mateloos op. Alleen al vanwege de misschien idiote maar niet onmogelijke gedachte dat zij aan hetzelfde dacht en dat haar niet onberoerd liet. Flash …

Wat is het bijzonder als de wereld een moment stilstaat. Ik liep naar voren en klom vlak achter haar in de mast. Met één hand hield ik me vast en de ander sloeg ik om haar middel. Ik wilde haar fysieke nabijheid ervaren en drukte haar tegen mij aan. Samen stonden wij stevig. Ik rook de geur van haar lijf en haren. De bril die modieus in de haren was gestoken haakt in het montuur van de mijne. Brillen zijn en blijven voor die gelegenheden ondingen. Na wat onhandig gefrunnik zat alles weer goed. Ze glimlachte tevreden en draaide haar hoofd bij wijze van herkenning iets naar mijn kant. Ik kuste haar wang en schouder. Vriendjes.

 

Wat is echt en wat is fantasie? Het leven zou verder gaan en het juiste moment was niet aanwezig. Zou er ook niet komen. En toch groeide er een spanning. Bijna niets en toch alles. Gelet op kleinigheden, die je ook zo zou kunnen ontkennen, bleken er krachten werkzaam. Tenminste bij mij. Maar ook bij haar. Alhoewel het nergens toe zou leiden. Spel. Geen echte werkelijkheid, geen perspectie. Maar wel ragfijne stapjes. Een spel van niet te ontkennen waarheid. Ik was in ieder geval geraakt en  vond haar met het kwartier prachtiger. Haar vriendin bleek al deze tijd op haarzelf te zijn met haar kinderen.Het spel, voor zover je dat zo kunt noemen, ging alleen tussen haar en mij.

“Mama, mama …” Het einde van de tocht was in zicht. Iedereen bevond zich om de bun. Ik had het wel gezien en er waren geen foto’s meer te maken. Ik zocht de voorplecht op omdat die leeg was en de wind verkoeling bracht. Ik liet de blik van de boeggolf en het geluid ervan tot me doordringen.

   Het geluid werd gaandeweg zins begoochelend. Het vulde de zinnen en gaf een volstrekt prettig, gaar gevoel.
Flash …

Achter mij kuchte ze. Ik voelde me tot de orde geroepen. Rozig keerde ik me om. Ze lag te zonnen op de opstand van de stalen
kast.
Als bij stille donderslag was er heel even een intieme herkenning.
De ogen geknepen tot spleetjes met felle glinsteringen.Tijgerbeest 
“Ik vind je prachtig" bekende ik
alleen voor haar hoorbaar.

 Ze lachte behaaglijk. “Ik heb je constant bekeken en aangeraakt”, ging ik verder. “Weet ik”, zei ze. “Ja, ik ook …”, was mijn antwoord. Weer gingen mijn woorden makkelijk en ik vertelde wat ik zag en wat me raakte. Ze liet dit over zich heen gaan en zag er loom en tevreden uit. Het hoofd iets achterover gebogen. “Ik hoor je emotie”, zei ze.  “Dat is fijn. Fijner dan wat dan ook.” Inmiddels was ik haar dicht genaderd en nam een zwart sjaaltje uit haar hand waarmee haar vingers speelden. “Niet bewegen”, zei ik en legde het als verduistering over haar ogen. “Luister”, zei ik, “hoor je het geluid van het water?”. “Ik luister er al ruim twee uur naar”, antwoordde ze, “ … en ik kan er niet genoeg van krijgen”. Op mijn vraag wat het haar deed zei ze eenvoudig: ”Het maakt me geil”. Ik glimlachte om deze ontwapenende waarheid, keek naar haar en streelde haar met mijn vingertoppen. “We zijn er bijna”, merkte ik doelloos op. “Jah …”, zei ze.  

Afscheid. Ik stond op en liep naar haar benen die licht gespreid over de opstand bungelden. Ik liet me er tussen zakken, legde mijn hoofd op haar buik en mijn vingers zochten naar de hare. Even wilde ik niets anders dan de tijd voorgoed stilzetten. Ik voelde haar handen op mijn hoofd. “Heerlijk” mompelde ik. “Ik neem je de komende dagen mee zoals je nu bent” vervolgde ik in onrealistische wanhoop en mijn handen omvatten krachtig haar heupen. Gleden over haar flanken en zochten haar borsten. Ze maakte een klein geluid en zei: “Ja, … alsjeblieft”. Even waren wij samen. Het werd tijd. Ik omsloot haar benen en streelde met de achterkant van mijn hand over het kruis van haar broek. “Je voelt warm” fluisterde ik. “Ik ben kletsnat”, zei ze droog. Ik boog me voorover en drukte een lange kus op de warme, vochtige plek. Daarna stond ik op, vroeg haar het sjaaltje nog even te laten en kuste haar vol en zacht. Met alles wat in mij was voelde ik alles wat in haar was, en nam afscheid.

 “Mama, mama …” De boot werd aan- en de loopplank uitgelegd. Ik keek niet meer om en liep met mijn groepje de boot af. Er was niets geweest en alles. Een onwaarschijnlijk moment was gepasserd, maar het was de gelegenheid niet.

 

2005 Robert Nowan

Reakties aan Robert: mail!

 

 

back to HeXX-page